Temos moito conto

Festa do libro

2010-06-16T09:40:00.002+02:00

Este sábado non perdades a participación de Juan Sendino na festa do libro:

lerá un dos seus relatos "para tódolos públicos", editado no seu libro "Cuerpo de blasfemia", nunha versión en galego preparada para a ocasión...

Representación do conto Os músicos de Brema

2010-04-24T15:31:00.007+02:00

Contos inolvidables

2010-04-15T11:04:00.004+02:00

A Editorial Planeta hai tempo que sacou unha escolma de contos troquelados ilustrados por Ferrándiz.

Estes contos podíanse adquirir nos quioscos, pero ainda que xa non están á venda, na páxina da editorial ofrecen a posibilidade de encargalos.

Ainda que os textos e os contidos poidan parecer anticuados, a gracia da súa forma, os "complementos" que cada conto leva e a súa escritura en verso fannos adecuados para entreter a nenos lectores ou mellor para contar e mostrar a nenos non lectores.

Déixovos un enlace coa páxina: contos Ferrándiz

Nova convocatoria do cursiño de contacontos

2010-02-18T21:49:00.003+01:00

Decidimos ofrecer unha nova convocatoria do cursiño de Contacontos, esta vez as fines de semana: sábados todo o día, algún venres tarde...
A nova modalidade do cursiño ten 20 horas, se coñecedes a alguén interesado/a ou tedes gana de repetir experiencia (con novos contidos) apuntádevos:
Na academia, teléfono: 986731619
Na "casa azul", teléfono : 986730609

SALON DO LIBRO

2010-02-04T01:23:00.001+01:00

Comezará o día 7 (este domingo) o Salón do libro infantil e xuvenil en Pontevedra.
Déixovos un enlace para que vexades as actividades que se poden facer, incluíndo algúns obradoiros que poden ser interesantes para todos e todas.http://www.salondolibro.org

Novos obradoiros

2010-01-10T18:01:00.001+01:00

Outro ano estamos a ofrecer un obradoiro de escritura creativa e de contacontos. Animádevos a participar, xa que ainda que xa estivestes o ano anterior, imos ofrecer novos contidos. Aos que cheguen de novo, halles interesar o que lles podemos (e nos poden) aportar.

Pasaremos moi bos ratos xuntos e seguiremos demostrando a nosa creatividade.

Tradicións perdidas do Nadal

2009-11-24T14:52:00.004+01:00

Vaise achegando o Nadal, e con el os Reises.

Na tradición galega, concretamente no Courel, existía unha figura chamada "O apalpador".

Déixovos un enlace cunha páxina que explica as particularidades deste personaxe.

Como poderedes ver, aparece incluso a versión pdf dunha publicación que está a piques de saír á venda.

Para que o disfrutedes. http://www.apalpador.com/

O tesouro máis grande do mundo

2009-11-09T16:39:00.003+01:00

A fin de semana pasada colaboramos cun conto na festa de Samaín. Deixámovolo aquí por se vos sirve para algunha ocasión. Non foi fácil contalo nun escenario con pouca luz, músicos ensaiando no fondo, nenos e pais facendo cola para as castanas asadas...pero puxémoslle boa vontade. Esperamos que vos gustase aos que alí estabades, e aos que non estabades, invitámosvos a ler:

O TESOURO MÁIS GRANDE DO MUNDO (por Juan Sendino)
Nos tempos antigos, nun reino moi pequeno, un reino que se chamaba Ur, existía unha lenda.
INTERACCIÓN: sabedes que é unha lenda?
Ben, pois a lenda dicía que nese reino existía un cofre onde se gardaba o tesouro máis grande do mundo, pero só poderías atopalo si acertabas as tres preguntas que che farían tres personaxes. Si acertabas a primeira pregunta, recibirías un agasallo; si acertabas a segunda, recibirías outro agasallo e si, por fin, acertabas a terceira, recibirías outro agasallo máis; estes agasallos serviríanche para atopar o cofre. Pero había un gran problema con estas tres preguntas: que cada unha era máis difícil que a anterior.

INTER. : como se chamaba o reino, acordádesvos?
Vale, pois nun lugar do reino de Ur, preto dun bosque había unha casiña de madeira e nesa casiña vivía a avoa de Ana, Berto e Ero. Unha mañá de verán, os tres netos foron almorzar á casa da súa avoa. Gustáballes almorzar alí porque sempre lles preparaba chocolate dese que a boca che sabe a chocolate toda a mañá. Despois do almorzo, a avoa sempre lles contaba lendas emocionantes, e ese día estaba a contarlles a lenda do cofre. Eles non perdían nin un detalle do que lles dicía, e facíanlle preguntas e máis preguntas.
- Avoa ?preguntou Ana, que era a maior- e ese cofre é moi pesado?
- Non o sei, Aniña , -contestáballe a avoa-, ninguén o sabe.
- Pero si leva dentro o tesouro máis grande do mundo?-dixo Berto, o mediano- ten que ser enorme, e si é enorme ten que pesar moito. Polo menos como? como? como un boi, ou máis! non?
- Se cadra si, pero se cadra non -respondeulle a avoa.
- E que é un tesouro, avoa? - preguntou Ero, o máis pequeno.
Os seus dous irmáns botáronse a rir a gargalladas, -mira que non saber o que é un tesouro, este Ero non sabe nada de nada!, dicían, pero o pequeno quería que lle contestase a avoa, e volveullo preguntar.
- Eu tampouco o sei Ero. Un tesouro pode ser de moitas maneiras, hai moitas clases de tesouros.
INTER. : vós sabedes que é un tesouro?
Moi ben, pero os nenos quedaron un pouco amolados, porque a avoa non lles soubo contestar ao que lle preguntaban; a avoa deuse conta e díxolles:
- Ben, a próxima vez contareivos máis cousas dos tesouros. Xa é hora de que volvades a casa cos vosos pais.
Ana, Berto e Ero marcháronse polo caminiño, caminiño, caminiño cara á casa dos seus pais, que estaba moi preto. Pero sucedeulles unha cousa moi rara; sabedes que ocorreu? non? Ocorreu que se atoparon no camiño un home moi vello, que tiña unha barba branca e un gorro verde. O home sorriulles.
- Non vos asustedes. Estaba a esperarvos.
- A nós? preguntou Ana- Para que?
- Para facervos unha pregunta.
- Que quere saber? volveu preguntar Ana, un pouco desconfiada.
- Só quero saber como vos chamades.
INTER, : como se chaman os irmáns?
O tres irmáns miráronse uns a outros estrañados. Ana contestoulle, sen dubidar:
-Os nosos pais dixéronnos que non falemos con descoñecidos. Si non lle importa, temos présa.
-Tes razón, son un maleducado. Chámome Sem. Agora non somos descoñecidos explicou o home do gorro verde.
-Chamámonos Ana, Berto e Ero. Encantados. Agora, temos que irnos; boas tardes señor.
-Boas tardes! contestou o vello- Tede isto. Deulles un saquito e engadiu: aquí hai un pouco de comida e, por moito que comades, sempre quedará un pouco máis. Adeus, e boa sorte na ponte.
E marchou, deixándoos asombrados. Entón, o tres irmáns miráronse uns a outros, e dixeron todos á vez:
- Esta era a primeira pregunta! E este é o primeiro agasallo!
- Agora temos que buscar ao segundo personaxe! dixo Berto-, para que nos faga a segunda pregunta. Seguro que a acertamos. Esta foi tan fácil! Pero por onde hai que ir?
- Dixo algo dunha ponte non? preguntou Ero aos seus irmáns- Que ponte será esa?
- A ponte do Arroio Negro, o que atravesa o bosque! dixo Ana- Seguro que é ese. Está moi preto.
- Pero a min dáme medo o Arroio Negro. Din que hai monstros! contestou Ero.
- Bah! Que bobada! díxolle Berto- Os monstros non existen, anano.
- Pero, pero faise tarde para comer. Seguro que mamá se enfada.
Entón, ouviron á súa nai que os chamaba desde a casa, que estaba alí mesmo, pero Ana e Berto convenceron a Ero e marcharon o tres cara ao Arroio Negro, co saquiño da comida.
Polo camiño, Berto quixo xogar coa súa moeda da sorte, pero non a atopaba, e iso que a buscou por todas partes, pero nada. Cando chegaron ao Arroio Negro estaba a esperarlles, na ponte, un monstro pequeniño. Ero asustouse moito, naturalmente. O monstro era verde e redondo; tiña unhas patiñas de galiña e uns ollos moi grandes. Sorriulles. - Boas tardes, son o monstro Venancio e teño unha preguntiña para ti, Berto.
Berto sorprendeuse de que soubese como se chamaba, pero logo pensou: se cadra, ademais de monstro, é un mago e ten unha bóla de cristal ou un chisme deses! O monstro Venancio fixo a súa pregunta.
- A ver, a ver, Berto, que queres atopar?
Ana díxolle ao oído -dille que queres atopar o cofre do tesouro! Pero Berto non fixo caso da súa irmá, e dixo:
- Estou a buscar a miña moeda da sorte.
Ana pensou: adeus cofre! Berto sempre ten que amolalo todo!, pero non ocorreu así: o monstro Venancio sorriu e dixo:
- Coooooorrecto! Acertaches! Aquí está o teu premio.
E entregoulle unha pa.
Logo, despediuse e marchouse. “Sorte na praia!” díxolles. Berto estaba moi contento: fora máis listo que Ana. Os tres irmáns non sabían por onde tiñan que seguir. A Ana ocorréuselle unha idea
- Dixo “sorte coa praia” dixo Ana, así é que temos que ir a unha praia. Hai unha moi preto de aquí, onde acaba o bosque.
Cargados coa pa, Ana, Berto e Ero seguiron polo camiño que atravesaba o bosque ata que, por fin, chegaron á praia. Na praia había un señor sentado nunha cadeira das que teñen os turistas; o señor estaba a ler o xornal. Achegáronselle e Ana tusiu un pouco, para que a ouvise.
- Ehem. Boas tardes!
O señor baixou o xornal e mirounos. Tiña un gran bigode branco, e lentes.
- Por fin chegades! onde vos metestes? Xa me ía ir para casa.
- É que… -empezou a dicir Ana.
- Ben, ben, é igual, xa chegastes. Agora vén a pregunta. É para ti, Ero: onde queres ir?
Ana e Berto non podían nin respirar, pensando que estaban a piques de gañar ou de perder e todo dependía de Ero, que sempre metía a pata.
- Quero irme á miña casa! contestou Ero.
Naturalmente, a resposta era correcta, e o señor do xornal deulles o seu agasallo: o mapa igual que este.
INTER. : mostrar mapa.
- “Sorte co cofre!” díxolles, sorrindo, e marchou.
INTER. : lembrades o tres agasallos?
Saquiño de comida? mago do camiño.
Pa? monstro Venancio.
Mapa? señor da praia.
Era un mapa de todo o camiño desde a ponte do Arroio Negro até a praia. Onde estaba debuxada a praia, na parte de abaixo, había unha Xe pintada en vermello e, escrita á beira da X, a palabra “cofre”. Pero, mentres estaban a mirar o mapa, sentiron que, de súpeto, caía sobre eles unha sombra. Miraron para arriba… e que viron? Viron a tres indivíduos de moi mala pinta: o Pirata Zafius, que tiña cara de bruto, o Pirata Charramangueiro, que tiña cara de parvo e o Pirata Raposo, que tiña cara de malo. O Pirata Zafius era o xefe, por suposto. O tres nenos asustáronse moito, claro.
- Charramangueiro, cólleos e átaos xuntos! ordenou Zafius. E ti, Raposo, quítalles o mapa.
O Pirata Charramangueiro e o Pirata Raposo obedeceron. Ana, Berto e Ero quedaron o tres ben amarradiños, mentres os piratas se puñan a mirar o mapa.
Pero preguntarédesvos que facían os tres piratas na praia.
Pois estaba alí porque seguiran aos nenos desde o Arroio Negro. Si, eles tamén buscaban o cofre que tiña o Tesouro máis grande do mundo, pero fallaran a pregunta do monstro Venancio, quedaron sen o agasallo e non puideron seguir, porque non lles dixo “sorte coa praia”. Entón, escondéronse entre as árbores para esperar a que alguén acertase a pregunta e seguilo, así que, cando o tres irmáns acertaron, seguíronos até a praia. Fácil, verdade? Pero había un problema: ningún dos tres sabía ler e non entendían nada do mapa; ademais, o tres eran moi, pero que moi parvos e acabaron enfadándose e pelexando entre eles. Ao final, a Raposo ocorréuselle unha idea, contoulla en voz baixa aos outros dous e, logo, o tres achegáronse aos irmáns, que seguían atados, e díxolles Zafius.
- A verdade é que non sabemos que pon neste mapa. Seguro que vós si o sabedes.
- Si, claro que o sabemos. É moi fácil! -contestou Ana.
- Xa! pois, mira, si nolo dis, deixámosvos libres e podedes ir a casa.
- Está ben -dixo Ana- ves esa cruz de cor bermella?
- Si.
- Pois iso significa que o cofre está aí.
- Estupendo! Charramangueiro, Raposo, a cavar! A vós soltarémosvos cando atopemos o cofre.
Por que non os enganou Ana? Aínda é pronto para dicírvolo.
Charramangueiro e Raposo non tiveron que traballar moito. Despois de sacar un pouco de area, o cofre apareceu, pero a ningún do tres lle gustou: era demasiado pequeno, como este:
INTER.: mostrar o cofre pechado.
- Dádeme o cofre. Quero ver o que hai dentro! ordenou Zafius.
A sorpresa e o enfado do pirata foron enormes. Dentro do cofre só había… só había isto:
INTER. : abrir o cofre e mostrar o que hai dentro: unha caracola e un pergamiño.
- Pero, pero, pero isto que é? Isto non vale nada! dixo Zafius, e tirou ao chan o cofre, a caracola e o pergamiño.
- Agora tédesnos que desatar! lembroulle Ana.
Estaban tan enfadados que xa marchaban dicindo palabrotas, sen acordarse do tres nenos. Charramangueiro, que era o menos malo, volveuse cara a eles, desatounos e marchou cos seus colegas. Cando Ana, Berto e Ero quedaron sós, estaba a porse o sol. Tiveron que pasar a noite na praia, porque xa era demasiado tarde para atravesar o bosque e volver a casa. Como era verán, non facía frío e tiñan o saquiño da comida, así é que puideron cear estupendamente. Logo quedaron a durmir, os tres moi xuntos. Á mañá seguinte, buscaron o cofre na area. Estaba onde o tirara Zafius, claro, e tamén atoparon alí a caracola: unha caracola vella, fea e rota- e o pergamiño. Algo estaba escrito alí. Ana leuno, en voz alta, aos seus irmáns. Dicía así.
“Acertaches as tres preguntas, felicidades. Só podías acertalas si dicías a verdade, e o teu premio é é tesouro máis grande do mundo; esta caracola, Si achégala ao teu oído, escoitarás a verdade sobre calquera cousa que queiras saber.”
Durante un intre, os nenos quedaron decepcionados, igual que os piratas. Os nenos non entendían que a verdade fose un tesouro. Para que serve coñecer a verdade? preguntouse Berto, e logo dixo: as mentiras son moito máis divertidas.
- Se cadra, a caracola nolo explica- contestoulle Ero.
Ana preguntoulle isto á caracola, PARA QUE SIRVE COÑECER A VERDADE? achegoulla ao oído e a caracola respondeulle:
- Porque cando sabes a verdade sínteste e moi ben. Sínteste maior.
Ana contoulles aos seus irmáns o que a caracola lle dixera. Logo fixéronlle máis e máis e máis preguntas: como se chamaba a súa mestra, de que cor tiña o pelo a filla da veciña, ónde gardaba mamá os bolos (isto interesáballes moito) e viron que está moi ben iso de coñecer a verdade. Ao final, Ero preguntoulle por cousas que aínda non pasaran.
- Os nosos papás vanse a enfadar moito cando volvamos a casa?
- Si! contestou a caracola.
- E vannos a castigar? insistiu.
- Si.
- Pero logo vannos perdoar, non?
- Si.
- E vannos a querer como antes, verdade?
- Si.
Todo isto ocorreu exactamente así. Todas as persoas do lugar pasaran a noite buscando aos tres irmáns, pero non os deran atopado, porque non se lles ocorrera ir mirar á praia.
Os pais estaban moi enfadados cando Ana, Berto e Ero voltaron á casa, pero sobre todo estaban moi contentos, porque os seus fillos se atopaban sans e salvos de novo con eles. Inda que os pais estaban moi contentos, castigáronnos e fixéronlles prometer que non o farían máis, porque, como todos sabedes, esas cousas están moi, moi mal. Os nenos contáronlles todas as súas aventuras do día anterior:
O do señor Sem, o do monstro Venancio, o do señor da praia, o dos piratas e, sobre todo, o do tesouro. Pero os pais non lles creron. Ademáis, a caracola non lles dicía nada cando lle preguntaban cousas, porque esa caracola só falaba cos que a atoparan…
Cando pasou o castigo os tres irmáns volveron almorzar á casa da avoa e contáronlle tamén a ela o da caracola.
Ainda que a avoa tampouco podía escoitala, si creu o que dicían. A avoa coñecía a lenda e cría nela, pero, sobre todo, sabía que os seus netos SEMPRE DICÍAN A VERDADE.
E COLORÍN COLORADO, ESTE CONTO XA ESTÁ BEN CONTADO

San Martiño

2009-11-08T17:40:00.003+01:00

Este domingo, 15 de novembro, participaremos, como tódolos anos, no Mercado Tradicional Enxebre.
Nesta feira véndense produtos tradicionais, pero tamén hai espazo para a diversión. Víndenos visitar á Praza de Arriba.

A brétema e o vento

2009-07-23T13:12:00.003+02:00

Unha garza voaba cara o lago. A néboa tapábao case por completo, e os paxaros máis pequenos non daban chegado aos niños.

A garza pousou nunha pola e díxolle á brétema:

-"Brétema, marcha do noso lago, porque os meus irmáns, os paxaros máis pequenos, non dan chegado ás súas casas!"

A brétema respostou:

-"Non son eu quen non deixa voltar aos niños aos teus irmáns, os pequenos paxariños, senón o vento, que non me quere mover...".

De quén é a culpa, de quen non se pode mover, ou de quen non quere moverse?

Conto chinés, inventado nun pispás á vista dunha fermosa ilustración.

Un saúdo para todos os contistas.

A Pousadeira

2009-06-26T16:04:00.000+02:00

A Agrupación Teatral Enxebre representa esta fin de semana A Pousadeira de Goldoni

Unha representación de A Pousadeira, de Carlo Goldoni, vai ter lugar os días 26, 27 e 28 deste mes de xuño na Casa da Torre (rúa Luis Antonio Mestre), grazas á xenerosa autorización da familia Escuredo, que a prestou amablemente para este fin.
A obra vai ser representada polo grupo teatral da Asociación Enxebre, que ten feito un importante esforzo na adecuación da finca, que se convertirá nun graderío ao aire libre, e dunha parte da Torre que servirá de adecuado fondo á montaxe teatral, ambientada na Italia do século XVIII.
A Pousadeira é unha intelixente e sinxela comedia na que os personaxes participan nunha divertida trama de amores, ciumes, enganos e situacións cómicas que ainda hoxe conservan todo o seu brillante humor. A protagonista, Mirandolina, unha xentil viuva, sempre requerida de amor por todos os visitantes da súa pousada, verá como un indiferente cabaleiro desperta esta vez a súa atención: o enredo está servido.
A obra vai ser representada cada día ás dez da noite, sempre que as condicións meteorolóxicas o permitan. As entradas estarán á venda á porta da Torre, a partir das 17: 00 dos días de función, e non estarán numeradas, polo que se prega puntualidade.

Para qué máis?

2009-06-02T12:04:00.004+02:00

Con lama e imaxinación podemos facer de todo, por exemplo un móbil, un camión...

As fotos son da Casa dos P.P. Somascos en Beira, Moçambique. É un proxecto para nenos sen fogar, onde non se fai distinción de orixe ou credo e acóllese con ledicia cada novo compañeiro.

A min, ver estes nenos mozambiqueños xogando "sen nada" dame en pensar no que os nenos españois que acaban de facer as comunións levarían de agasallos...

Máis información en http://www.fundacionemiliani.org/

Memes

2009-04-27T16:25:00.005+02:00

"Meme" non é unha cantante de voz augardentosa e temas pseudo-feministas.
"Meme" non é un hipocorístico de Memercio ou unha versión "pija" de Mercedes.
"Meme" non é "duerme" en castelán-bebés.
"Meme" non é unha parvada (ou memez).
Un "MEME" é unha unidade mínima de transmisión cultural, un termo que ten que ver
coa xenética da cultura, é como un xene cultural.
Así que contar contos é un xeito de transmitir MEMES. E inventalos tamén, por suposto; pero na xenética cultural funcionan tamén as leis da xenética biolóxica: predominan uns xenes sobre outros, pódense combinar, transmítense e consérvanse mellor aqueles que reportan máis utilidade, destacan os que son máis orixinais, pero só sobreviven os que se adaptan ao medio...
A idea de chamarlle MEME a certas cadeas de preguntas que circulan polos blogs é un pouco traída polos pelos, pero vaia, transmitir información transmiten...
Agora eu propóñovos un meme en forma de conto: eu déixovos o principio, só tedes que engadir un cachiño máis e pasarlle o resultado a quen vos pareza que pode estar interesado no asunto, pedíndolle que volo mande de volta coa súa aportación, ou podedes rematalo completamente e poñelo abaixo (premendo no dos "comentarios"), ou mandalo por correo electrónico e eu o colgo. Non hai premios, nin dá mala sorte non seguila...só é un experimento de comunicación textual. A ver qué sae.
Empezo así:

" A casa calada está cerca da poza das ras. A mañá nace cansa. Non se escoita nada. Cadaquén na súa cama, deitado e mudo, descansa. As ras non cantan. Dormen e calan. Cantaran toda a noite e agora están baixo a lama, na poza.
Marta sae e colle a égoa. A égoa non quere erguerse tan cedo e patexa, bocexando con toda a boca dentuda aberta.
Marta aparella a égoa e sae da corte. Fora vai frío ainda. E vai ir todo o día.
Marta colle entón algo que pendura dun cravo, por fóra da porta. Quédalle grandeiro, pero abriga..."
¿Quén quere seguir?
Espero as vosas continuacións nos comentarios ou por mail.
Un saúdo...

Luis Pescetti, unha visión particular da literatura e a música para nenos na Arxentina

2009-04-05T21:09:00.004+02:00

Para os que xa o coñecedes, que o sigades disfrutando, promete editar cousas interesantes este verán, para os que non, podedes acceder aos contidos e tamén a outras creacións de Luis Pescetti na páxina web www.luispescetti.com
Hai música, contos, libros para nenos e non tan nenos.
Unha mostra:
Te amo, lectura (Natacha)
01/03/2009
Promoción de la lectura
(primer capítulo del nuevo libro,lanzamiento: julio 2009)
La maestra propuso algunos libros para leer y sugirió quepodían armar equipos para realizar los trabajos o,simplemente, compartir las lecturas. Sin embargo, por alguna razón, los equipos se dividieronde manera que los varones escogieron Tom Sawyer ylas niñas: El Principito.
- ¡Tom Sawyer, si quiere, le re-rompe la cara al Principito! (Jorge).- ¡Sí, nene! ¡Y el principito le tira con un planeta que lo revienta! (Sabrina)- ¡Bien, Sabrina! (Natacha).- ¡Ja, chicos, miren lo que dijo! ¡Los planetas no se pueden tirar, nenita! (Rubén).- ¡Callate, Rubén, que siempre pedís ayuda en ciencias naturales! (Pati).- ¡¿Y qué tiene?! (Rubén).- ¡Que te hacés el que sabés cómo se tiran los planetas! (Pati).- Además, Tom Sawyer tiene de amigo a Huckelberry, que se sabe de todo y lo deja como una papa frita! (Federico).- ¡Y el Principito tiene un lobo que para eso lo entrenó y lo deja peor que la abuela de Caperucita! (Leonor).- ¡Si esa se salvó! (Nicolás).- ¡Pero por culpa del leñador, nenito! (Natacha).

Contos dos irmáns Grimm

2009-01-31T19:00:00.004+01:00

Os irmáns Grimm (Xacobe e Guillelme) eran lingüistas, filólogos. Non foron recopilar contos con afan de converterse en heroes dos nenos, senón para recuperar lendas, palabras e tradicións antergas que se conservaban nas aldeas da súa Alemaña natal. Contos de bosques brumosos e princesas encantadas...Os contos dos irmáns Grimm non só son contos tradicionais de rexións xermánicas máis ou menos ailladas, senón que coinciden con historias orientais, contos rusos e incluso con contos "galegos". Pero esta recopilación fixo famosísimos a estes irmáns, que retrata de xeito romántico a película "O marabilloso mundo dos irmáns Grimm", do ano 1962.

Nesta páxina: http://www.grimmstories.com/ podedes atopar unha lista exhaustiva e unhas versións cercanas ao orixinal.

O fabricante de ás de bolboreta

2009-01-25T18:36:00.003+01:00

O fabricante de ás de bolboreta é o título dun pequeno traballo de animación, feito por Dani Abalo (xoven animador grovense). Déixovos un enlace; non é especialmente para nenos, pero é seguro que a eles tamén lles gusta.
http://www.festivit.com/blog1.php/2008/11/12/elfabricante-daniel-abalo

Ler antes de ler

2009-01-11T14:51:00.002+01:00

Rebuscando material para o obradoiro de escritura creativa, atopamos este interesante libro Leer antes de leer, de Teresa Durán. É unha reflexión interesante e seria sobre o feito de aprender a ler e dos contactos iniciais có feito da lectura, antes de ler de xeito "reglado". A autora fai unha análise dos diferentes xeitos que teñen os nenos de comprender o mundo, centrándose, claro está na palabra relatada. De feito, un dos capítulos do libro está titulado: "El cuento como puente levadizo". Penso que paga a pena lelo. Está editado por ANAYA nunha colección chamada "La sombra de la palabra". Leva ademáis unhas notas bibliográficas da filóloga Raquel López, especialista en literatura infantil e xuvenil. O seu capítulo final son interesantes suxerencias de libros para ofrecer aos nenos como ponte entre a revisión pre-lectora e a lectura.
Non podo resistir a tentación de copiar a cita coa que empeza o libro (permítome traducila, á súa vez está traducida do catalán):

Qué é ler?

"Papá escribe unha O. Sobre un fondo negro e brillante de acibeche, unha circunferencia dun branco magnífico. E pregunta:

-Salometa, qué letra é esta?

E a nena:

-Non é letra...é a LÚA!!!!!! A LÚA!!!!!!

Joan Salvat-Paspasseit: Els nens de la meva escala

Barcelona: Leteradura 1979

Guións para títeres

2009-01-04T19:46:00.001+01:00

Na páxina http://www.titerenet.com/ atoparedes guións para obras de títeres, ademáis doutros contidos interesantes para a creación e a revisión de teatro para nenos. Un saúdo.

Concerto didáctico de A Rolada

2009-01-04T19:22:00.004+01:00

É verdade que chovía, pero no concerto de Rolada (moi interesante e divertido, con música tradicional galega e do Brasil e con instrumentos musicais ben curiosos) só había 16 nenos (contados).

(Foto de www.todogrove.com)

Agora mirade a cola para o carteiro real: tiñan que ter posto carteis de "espera aproximada 1 hora e 15 minutos"...

Non digo máis.

Non hai foto!

2009-01-02T16:07:00.004+01:00

Finalmente non fomos quen de facer unha foto "presentable" da montaxe Zapatos porque a nosa cámara non é profesional que digamos e sen inclinación (xa coñecedes o auditorio da Casa da Cultura) resulta dificilísimo coller perspectiva. Pero aos nenos gustoulle moito a obra. Este sí era teatro de títeres " de caixa" e os nenos participaron de xeito tradicional, dicíndolle aos protagonistas onde andaban o sol, a lúa...Esta tarde iremos ao concerto didáctico de Rolada, xa vos contaremos qué tal resultou.

ZAPATOS

2008-12-31T10:51:00.001+01:00

A ONDE VAN OS ZAPATOS CANDO SE TIRAN?«A un lugar que ten forma de xardín agochado, no que viven novas historias sen os pés dos seus antigos donos, esa morea de zapatos, e zapatiños, zapatillas e zapatóns e botas e chancletas, de todos os números, formas, cores, e materiais, quedan ao coidado dunha rapaza que ademáis de rexistralos lles da a benvida? un mundo novo de emocións e contos nos que a moza danzarina se mestura con Pequecho, o Sol e Nube, para ir descubríndo aos novos quen serán dende agora os seus compañeiros de paseos, danzas e correrías dos zapatos que xa non teñen dono?»
É O QUE RESPONDE CARAMUXO TEATRO NA OBRA DESTA MAÑÁ. Xa estamos desexando vela.

Caramuxo Teatro

2008-12-30T21:27:00.002+01:00

Onte martes fumos ver a obra para bebés "Glub-Glub", de Caramuxo teatro. Foi unha experiencia estupenda e, ainda que o plantexamento básico é de "teatro de títeres" realmente contáronnos un conto: a historia do Mariñeiro, o seu Barco de papel afundido e a amizade de Peixe. O único actor-narrador (que tamén é o autor do texto) fixo un excelente traballo de modulación da voz, gardando o ritmo, sen esaxerar pero dando énfase ao necesario. Ademáis vimos o uso de varios elementos dos que faláramos no obradoiro: caixas "sorpresa", a colaboración (elemental e moi dirixida) co público, facéndolle preguntas e pedíndolle actitudes (nun momento dado houbo que soprar unha veliña de aniversario "entre todos"), e incluso creando efectos con pompas de xabón, como suxeríamos na sesión de revisión e conclusións. Todo foi acompañado dun fondo musical e de luces, o cal foi básicamente a diferenza entre a montaxe teatral e a que fariamos para contar un conto. É moi de agradecer que existan compañías pequeniñas coma esta que pensen nos enanos, aos que levamos ás veces a espectáculos "de títeres" ou de "teatro infantil" e saen chorando porque a modulación da voz é excesiva, créanse situacións de medo...Gustounos moito e mañá repetiremos coa obra "Zapatos", tamén para nenos pequeniños, de 1 a 4 anos, promete ser moi boa. Pedireille permiso para facer algunha foto da montaxe, a ver se saen.
A súa web é www.caramuxoteatro.net

Ano Novo, contos novos

2008-12-29T10:48:00.003+01:00

Ola!
Despóis da Noiteboa e o Nadal chega o Fin de Ano e Aninovo. Despóis virán os Reis Magos (grazas Mili polo teu mail, se son capaz poñerei un enlace ou inserireino na páxina para a próxima semana).
Nós seguimos a preparar o cursiño de escritura creativa e a traballar cos nosos alumnos de primaria, secundaria e bacharelato, pero ainda temos algo de tempo para buscar páxinas interesantes sobre contos etc.
Déixovos outra vez un par de enlaces na banda esquerda da páxina, onde pon "enlaces interesantes": i2d é un proxecto pedagóxico de animación á lectura e outras cousas, especialmente dirixido a nenos de primeiro ciclo de primaria e máis pequenos. "leemeuncuento" é unha páxina arxentina de creación literaria para nenos, na que atopamos unha sección de contos lidos en voz alta, recoméndovos que "fuchiquedes" porque ademáis dos contidos da páxina hai enlaces interesantes tamén. Un saúdo e o mellor para o novo ano.

Bó Nadal

2008-12-24T17:12:00.002+01:00

Bó Nadal!

Desexámosvos o mellor para o Nadal e para o ano 2009. Que teñades moitas ganas de contos...

¡DEJA LA TELE PARA PASÁRTELO BIEN!

2008-12-21T19:22:00.006+01:00

Déixovos un par de enlaces que penso que poden ser interesantes para quen teña nenos e/ou traballe con eles:

http://www.cancionesdexaquin.com/

É a páxina onde podedes escoitar parte do disco "Pasárselo bien", (hai fragmentos no botón "campaña de promoción") de Xaquín Rodríguez Pomares, un amigo noso, oriundo de Cambados e habitante de Padrenda. El é profe de bioloxía en Vilalonga, pero traballou no Grove hai tempo, e forma parte do Colectivo Ecoloxista do Salnés, así que ao mellor xa o coñecedes doutras historias. Xaquín leva moitísimos anos facendo música e sempre lle interesou facer cancións para nenos, pero nunca editara un disco. Agora fíxoo de xeito altruista, para unha fundación chamada "Como tú, como yo", impulsada polo músico Luis Guitarra. Esta organización financia proxectos de cooperación grazas a "Sentido sur", unha produtora sen ánimo de lucro, que fai produtos culturais (música, libros, proxectos educativos integrais) baixo a filosofía do "prezo libre", para que todos podamos acceder a eles. Os autores e os técnicos traballan de balde e os beneficios dos discos e libros que venden van para a ONG. Se entrades en "facer pedidos" podedes ver que hai máis cousas, como por exemplo un libro da contacontos http://www.anacastellano.com/

Novo obradoiro

2008-12-19T22:17:00.004+01:00

Ola, contistas:

Lembrámosvos que o obradoiro de escritura creativa ainda ten aberto o seu prazo de insccrición. Se estades interesad@s ou coñecedes a alguén que lle interese, non dubidedes en chamarnos ao 986731610 ou en vir pola Academia.

Xa metín un enlace a unha actuación moi divertida de Cándido Pazó, e sigo á busca dalgún video que se vexa ben de Paula Carballeira. Tamén metín un enlace con Kalandraka, que ven de sacar unha colección de libros para nenos con dificultades de todo tipo: down, autistas, deficientes auditivos, visuais, etc.

Remate

2008-12-18T10:38:00.003+01:00

Rematamos onte o obradoiro de contacontos. Todos os participantes contaron as historias preparadas por eles durante toda a semana. Algunhas delas eran inventadas, outras buscadas en libros e outras recollidas da tradición oral, pero todos fixeron unha actuación estupenda, que nos reportou moitas risas, aplausos...

Nós quedamos con ganas de máis. Quédannos moitas técnicas por revisar, moitos contos por contar...

Adiántovos que a próxima edición do obradoiro será temática: contos tradicionais galegos, orientais, africanos, americanos...

Mirade a lista de enlaces. Puxen a web de Mamacabra e buscarei algo dos meus contacontos favoritos: Cándido Pazó, Quico Cadaval e Paula Carballeira (esta última conta contos tanto para adultos como para nenos, recoméndovos os seus contos infantís editados por Kalandraka).

contos con cousas

2008-12-17T00:15:00.008+01:00

Onte (15 de decembro) contamos contos con cousas. Nós só fixemos propostas: os participantes prepararon as súas propias historias cós obxectos que lles proporcionamos. Aquí vai unha mostra dos relatos creados de xeito instantáneo nos pequenos grupos de traballo. As imaxes son dos elementos que utilizaron como inspiración.

PELOPINCHO
Era un rapaz que o apodaban "Pincho" polo seu pelo; sempre o peinaba así: como púas. Este aspecto tan agresivo traíalle problemas: todos pensaban que era un mal rapaz e ninguén se lle acercaba. Apenas tiña amigos de verdade.
Decidíu darlle un cambio radical ao seu peiteado.
Un día apareceu co pelo peinado coa raia ao medio, e tomárono por pardillo. Outro día botoulle gomina e púxoo de lado. E dixéronlle que lle daba un aspecto moi serio e de maior.
Probou algo novo: peinalo todo para arriba. Para saír á rúa puxo un gorro, pois facía frío.
Cando chegou ao insti quitou o gorro e o efecto era completamente diferente, rachador!
Triunfou! A todos lles gustou. Achegáronse a falar con el e viron que era un bó rapaz. Incluso lle pedían asesoramento, ou que os peinase. Por iso decidiuse a estudar Perruquería...hoxendía chamámoslle Llongueras!

O PRÍNCIPE QUE QUERÍA SER PRINCESA

Narrador: Nun país moi lonxano vivía o rei Filemón co seu fillo Adriano.
A raíña morrera cando Adriano era pequeno. O rei Filemón criou so a Adriano, ensinouno a loitar, a mandar...para ser un bó rei.
Uns días antes do Nadal, Adriano estaba a escribir a carta aos Reis Magos, que dicía:
Adriano: Queridos Reis Magos, este ano fun moi bó e quero que me traiades un set de maquillaxe, unha boneca e os seus complementos...
Narrador: Cando o rei Filemón leu a carta, enfureceu.
Rei Filemón: Non pode ser! O meu fillo quere ser unha nena!
Narrador: O rei mandou chamar á Bruxa Maruxa para que lle axudase naquel cometido.
Bruxa Maruxa: Qué foi o que pasou? A qué ven tanta urxencia?
Rei Filemón (lamentándose) : O meu fillo Adriano...non sei como dicilo...escribíu unha carta aos Reis Magos...

Bruxa Maruxa: A ver? Conta! Que pasa, home?!!!

Narrador: O rei contoulle toda a historia da carta.

Bruxa Maruxa: O que tes que facer non é chamarme a min, é falar directamente con Adriano.

E así o fixo, e Adriano díxolle:

Adriano: Papá, eu non quero decepcionarte, dende sempre fixen o que ti me pediches, son o mellor loitando, son un bó mandatario, pero por unha vez quero que me escoites ti a min: EU QUERO SER UNHA MULLER!!!!

Narrador: Así o rei compredeu os seus desexos e pediulle á bruxa que o convertise nunha muller.

Princesa Adriana: MOITAS GRAZAS!!!!

Narrador: E os tres abrazáronse moi contentos.

NUN TEMPO MOI REMOTO

Nun día de inverno, chegando á nosa casa, tivemos medo a entrar, xa que escoitamos un ruido estrano, que máis ben parecía unha disputa.

Collemos o pomo da porta e abrimos moi amodiño...pero a porta chirriou un pouco...

Empezamos a subir e démonos conta de que nunha esquina do faiado había unha caixa moi rara que se movía. Cando levantamos a tapa vimos a dúas plumas disputando pola súa valía.

A pluma de galiña dicía:

-Eu son a máis importante, porque comigo lévanse escrito moitos contos ao longo de séculos.

Pero a pluma de pau dixo:

-Eu son máis moderna e máis importante, xa que me fixeron dunha ponliña dunha árbore moi noble, dun carballo que habitaba no Pazo.

De repente apareceu unha ra e dixo:

-A calar! Pois as dúas tendes a misma importancia, non está ben que pelexedes entre vós, xa que ambas escribistes contos moi bonitos ao longo dos séculos:

polo tanto, a darvos unha aperta e a seguir escribindo contos.

A XIRAFA PATOSA

Os animais da selva decidiran un día organizar un Baile de Fin de ano; entón xuntáronse todos e decidiron facer un concurso de baile. Puxéronlle de nome "Mira quen baila". Contrataron a Candi para facer publicidade cun megáfono. A idea foi moi acertada, polo que aos catro días estaba inscrito todo o Serengueti.

Chegou o día en cuestión e ao primeiro participou o camello, que bailou a danza do ventre con moito carácter sensual, polo que Boris Izaguirre púxose moi excitado...o segundo foi o moniño albino, con moto carácter latino: bailou unha bachata con dúas maracas.

Os terceiros, en categoría de grupo, os Latin Kings, bailando HipHop, que levantou a paixón das quinceañeiras. E en cuarto lugar o señor Elefante, co baile da trompa, pois facía un rato que saira do bar cunha boa melopea, e por último chegoulle o turno á Xirafa patosa, que a pobre era tan torpe que non tiña sentido do ritmo, polo que Risto púxose como unha fiera e nominouna, argumentando que non tiña futuro no baile, e que fora á seca ou a vender collares á Toxa. Polo tanto a pobre Xirafa, deprimida, adentrouse na selva e alí oeu unha voz que lle dícía:

-Porqué choras?

-Porque a serpiente de Risto me botou fora do concurso...pero, de onde sae esa voz? quen eres?

-Son o Grilo e non te preocupes: eu che enseñarei a bailar como me chamo Rafa Méndez.

O grilo empezou a tocar o violín e comezou a soar un vals.

A Xirafa sentíu que se lle movían as pernas e o corpo colleulle ritmo. Entón o Grilo díxolle:

- Volve ao concurso e ten confianza en ti mesma.

A Xirafa fíxolle caso e despois de bailar e deixar a todos abraiados, gañou o concurso, e dixo a xirafa:

-Daquí pa´FAMA!!!

2008-12-15T17:44:00.003+01:00

DiNÁMiCAS CON OBXeCtOS
(IMPROVISACIÓNS BEN PREPARADAS)

Existen moitos modos de preparar presentacións de contos máis alá da simple narración. A continuación resumimos algunhas das máis populares e productivas, que, como indicamos no subtítulo do apartado, precisan máis preparación da que parece… Do que se trata é de que parezan realmente improvisadas pero sen que sexan un motivo de tensión para nós.

1 A CAIXA DOS CONTOS
Material: unha caixa chea de obxectos de calquera tipo, escollidos previamente por nós. Poden ser cousas relacionadas entre sí, dun mesmo tipo, ou polo contrario totalmente distintas, por exemplo: figuras de trapo, xoguetes, cousas da cociña, obxectos de papelería, cousas de aseo…
Técnica de traballo:
a. O contacontos vai sacando elementos da caixa a medida que conta a historia preparada de antemán.
b. Un “voluntario” vai sacando cousas e nós improvisamos unha historia, partindo dun argumento básico. Suxerencia: pódeselle pedir ao público que poña nomes aos personaxes, pódense facer descricións…
2 O LIBRO MÁXICO
Material: libro con aspecto “especial”. Podemos preparalo nós forrando un libro calquera, pegándolle cousas, meténdolle algo dentro, usando unha carpeta vella ou un álbum de fotos…
Técnica de traballo: cóntase a historia do propio libro e explícase porqué é máxico.
Exemplos:
Neste libro mistúranse os contos. (Técnica da “ensalada de contos”)
Neste libro falta unha palabra/letra. (Técnica da “hipótese fantástica”: qué pasaría si…)
Neste libro falta o final das historias (Técnica de improvisación do final con SI/NON)
3 O PAINEL
Material: un painel imantado, de flanela, de plástico… e elementos que se poidan fixar nel.
Técnica de traballo: os personaxes vanse pegando no painel según van aparecendo na historia. Pódense mover, interactuar… É unha variante simplificada do teatriño de guiñol.
4 OS TÍTERES
Material: títeres de cartón e madeira, máis ou menos elaborados, cos personaxes da historia que imos contar.
Técnica de traballo: os personaxes aparecen e evolúen a medida que contamos o conto.
5 O DIBUXO
Material: cartulinas, papel continuo, cores, rotuladores, ceras…
Técnicas de traballo:
a- vaise facendo un dibuxo a medida que vai avanzando a historia.
b- téñense as ilustracións xa dibuxadas e vanse amosando.
6 OS ACTORES “VOLUNTARIOS”
Material: elementos para a caracterización que hai que ter preparados. Suxererencias: sombreiros, bufandas ou panos poden facer múltiples funcións. Tamén podemos ofrecerlles obxectos característicos dos personaxes (unha lupa para un detective, un xoguete para un neno, un barquiño para un mariñeiro, unha vasoira para unha meiga…)
Técnica de traballo: Escollemos persoas do público que representen personaxes e accións.
Nota: Esta técnica precisa coñecer un pouco ó público ou polo menos a parte del, e ter creado un clima de confianza. Recoméndase para o final dunha sesión ou se non é a primeira vez que se traballa có grupo.

o xesto da morte

2008-12-15T17:23:00.005+01:00

Ésta é a versión do conto tradicional de orixe oriental "o xesto da morte" adaptada por Juanjo Sendín, que revisaremos para establecer os elementos da expresividade que podemos atopar no texto e aplicar nós mesmos á expresión oral:
"EL GESTO DE LA MUERTE Existió un príncipe que le había pedido a su padre este regalo: vivir en las montañas, solo, alejado de la corte y del mundo. Su padre ordenó levantar en las montañas un palacio y el príncipe se fue a vivir en él. El palacio se edificó según los deseos del príncipe: no era grande y, además, era muy sencillo; en él sólo había dos lujos: la vista del desierto y el jardín de rosas. Todas las mañanas, después de levantarse, el príncipe subía a las terrazas para contemplar desde allí la extensión de las arenas, que llegaba a la ciudad de Isfahán; después inclinaba un poco la cabeza y, abajo, delante del palacio, paseaba los ojos por las extensas rosaledas. Lo hacía todas las mañanas y, después, abría un libro y se pasaba las horas leyendo y paseando. El príncipe sabía muchas cosas.
Un hombre callado cuidaba del jardín. El príncipe lo veía a menudo yendo de acá para allá, entre las rosas. De la misma manera que el mundo del príncipe eran sus libros, el mundo del jardinero eran sus rosas, porque el jardinero sabía que las flores son de quien las cuida; sin embargo, como era un hombre bondadoso, permitía al príncipe disfrutar de sus rosas y, a veces, respondía a sus preguntas. El príncipe quería saberlo todo sobre las rosas.
Una mañana, cuando comenzaba su paseo diario por el jardín, con un libro en la mano, el príncipe vio correr hacia él al jardinero. Venía muy asustado.
- ¡Ayúdame, príncipe, no quiero morir!
- ¿Qué ocurre?
- ¡He visto a la Muerte; estaba ahí, entre las rosas!
- ¿La Muerte?
- ¡Sí, la Muerte! ¡Me ha amenazado levantando su mano, así! ¡Si no me ayudas, moriré hoy, sin remedio!
El príncipe no era crédulo, y no se dejó llevar por las palabras del jardinero, pero comprendió su terror y decidió concederle lo que le pedía.
- Corre a los establos -le dijo- y pídele al caballerizo, en mi nombre, que ensille mi caballo más rápido.
- Monta en él y huye a Isfahán, llegarás a sus puertas al anochecer.
El jardinero le hizo mil reverencias, pero no perdió tiempo y corrió a por el caballo. Poco después, el príncipe lo vio alejarse al galope hacia la llanura, camino de la ciudad; al instante, el príncipe volvió a ensimismarse en la lectura mientras paseaba en la rosaleda. Tras dar unos pasos, al girar en un camino de tierra, se encontró con la Muerte, que miraba hacia la llanura, distraída. Al aparecer el príncipe, la Muerte lo miró; el príncipe, aunque no había tomado en serio lo que le dijo el jardinero, no se sorprendió de encontrala. Lo bueno y lo malo de saber muchas cosas es que nada te sorprende.
- ¿Eres la muerte?
- Sí.
- ¿Y qué haces aquí?
- Nada. Mato el tiempo.
Al príncipe le divertían estas cosas. Había leído mucho sobre los aspectos que puede tener la muerte cuando se aparece. Los sabios no se ponían de acuerdo. En este caso, tenía la apariencia que acostumbra en esas montañas: la de una figura alta y sigilosa, de ojos grises. El príncipe volvió a preguntar.
- ¿Qué estabas mirando?
- Miraba cómo huía de mí tu jardinero.
- Huye porque teme morir.
- No debe temerme. De nada sirve temerme.
- Pero él teme morir hoy. Me dijo que le habías amenazado, que le habías hecho así.
Y el príncipe imitó el gesto que el jardinero le había descrito. La Muerte se quedó mirándolo, perpleja.
- No le amenacé. Fue un gesto de sorpresa.
- ¿Sorpresa?
- Sí. Me sorprendió encontrarlo aquí, tan lejos de Isfahán. Debo tomarlo a sus puertas, al anochecer."

A voz como instrumento de expresión

2008-12-15T17:06:00.003+01:00

Na sesión de hoxe, 15 de decembro, traballaremos a voz como instrumento de expresión. Como xa dixemos na sesión anterior: o contacontos conta coa voz, axudada da mirada, o silenzo, as mans, a expresividade do corpo enteiro...

Incorporo o texto sobre a expresividade no contacontos e a comparación co teatro:

Contar contos como Arte Escénica Diego Parra Duque (adaptado e resumido)
”Cando un contacontos tradicional se enfrontaba aos seus oíntes, facíao polo xeral con públicos pequenos, baixo unha árbore ou en torno ao lume. E unicamente utilizando a súa voz, os seus xestos e as súas palabras era capaz de levarnos a outros mundos e outras dimensións. A arte de contar contos baséase fundamentalmente na articulación destes tres elementos: a voz, o xesto e a palabra. Calquera adición non pertence, en esencia, á maneira arquetípica de contar contos, aínda que pode ser usada como elemento de apoio. Hoxe en día o vestiario, a música, as luces e outros elementos viñéronse pondo ao servizo desta antigo arte. Con todo, será preciso partir do básico (a voz, o xesto e a palabra) para despois complicar o asunto utilizando elementos adicionais. Co obxecto de poder pensar en que consiste esta arte de contar contos, Francisco Garzón establece un paralelo con outra arte escénica coa cal moitos de nós podemos estar familiarizados: o teatro.

Contar Contos Teatro Tradicional
Terceira persoa Primeira, segunda persoa
Poucos diálogos Baséase no diálogo
Co público Para o público
Imaxinación Construcción física de imaxes
Memoria Memorización
Contacto Visual co público Contacto Visual entre actores
Unha persoa sería "percibida" como un contador de historias, contacontos, se se movese dentro da clasificación que aparece na columna esquerda da táboa anterior. Todos nós actuamos cando contamos contos. Pode ser que o personaxe que narra se pareza moitísimo a nós mesmos, pero en esencia, ao contar, estamos a actuar e pondo o noso corpo, os nosos xestos e a nosa voz ao servizo da palabra falada. Neste sentido, é importante entender que no conto, como na maioría das artes, deberemos ensaiar até gañar a naturalidade que se logra despois de moito rigor. A arte consegue o seu logro cando aquilo que fai o artista parece tan fácil que pensamos que o poderiamos facer nós mesmos. A hora de enfrontarse co público Unha das cousas máis difíciles ao enfrontarse a un público que escoita contos é non perder a proximidade. Se un contacontos é bo, agradeceremos que as interpretacións do luns e do martes sexan diferentes."

Contos

2008-12-11T23:57:00.001+01:00

Vouvos contar un conto:
Era unha vez un grupo de contistas que se xuntaron para contar contos.
Empezaron pouquiño a pouco: abriron a caixa dos contos, colleron os contos con coidadiño, só con dous dedos, e déronlles volta, (a ver como eran por debaixo). Movéronos despaciño, (a ver se facían algún ruidiño) e cando viron que non facían mal ningún, xogaron un pouco con eles. Xa pronto lles foron collendo confianza, e finalmente botáronse a contalos.
Ésta é a historia deste caderno virtual. Nel estarán "colgadas" (polas patas virtuais) as historias que vaian saíndo do noso obradoiro de contacontos.
Tamén engadirei os materiais cós que traballamos no obradoiro, entresacados de moitos libros, páxinas web e, por suposto, da nosa cabeza chea de contos.
Os responsables de que os contos sexan contados son:
Juanjo Sendín e Laura Caneda, da Academia Vox Populi
Os participantes no obradoiro de decembro de 2008 e autores dos contos que van a continuación son:
Raquel Caamaño Feijoo
Bárbara Franco Iglesias
María Fortes Caramés
Mª del Carmen García Devesa
Ana Eiras Requejo
Mª del Carmen Devesa Feijoo
Mª Estrella Gómez Ponte
María Triñanes
Emilia Germade Domínguez
José Meis García
Amparo Prol Míguez

1. Lembramos que a tradición de contar é milenaria, presente en tódalas culturas como un xeito de ocio, de reflexión sobre a existencia, de transmisión de coñecementos e de valores, e buscamos a nosa propia experiencia ao respecto.
Lemos dous contos " O xesto da Morte" (en versión de Jean Cocteau) e " A cebra Camila" (Ed. Kalandraka, Marisa Núñez e Óscar Vilán) para tratar de atopar qué lles ofrece o conto aos adultos e a os nenos.
Mergullamos na nosa memoria dos contos clásicos e buscamos neles as "Funcións de Propp", accións e situacións universais, presentes dalgún xeito en tódolos contos.
2. Revisamos algunhas versións dos Contos infantís políticamente correctos de James Finn Garner, e despóis de comentalos aplicamos algunhas técnicas da Gramática da Fantasía de Gianni Rodari: "ensalada de contos, copiar a estrutura dun conto tradicional, darlle á volta ao conto, converter un conto clásico nunha historia actual..." Estas son as nosas creacións:

PULGARCITO E A VACA TINA
Pulgarcito era un neno tan pequeno como o teu dedo pulgar. Vivía no Grove. Os seus pais queríano moito e dábanlle moitos bicos: mmmua, muuuuuua!
Un día, a súa nai mandouno ao Súper, comprar un pemento vermello, pero Pulgarcito, en vez de ir ao Gadis foise para a Siradella, e ía cantando polo camiño "Pachín, pachín, pachín, a Pulgarcito non pisedes, pachín, pachín, pachín, que é pequeniño e non podedes".
Ao chegar á Siradella encontrou a vaca Tina e veu que o monte estaba cheo de follas. Entón pensou: -" É outono e por iso hai tantas follas polo chan. E tamén atopou castañas.
De tanto camiñar fóronselle pechando os ollos e quedou a durmir.
A vaca Tina empezou a comer a comer a herba. Tanto, tanto comeu, que nun deses bocados chimpouse a Pulgarcito. Cando despertou, miña nai do ceo!veu todo escuro. E comenzou a chamar pola súa nai: mamá, mamá!
Namentras, a súa nai, preocupada pola súa tardanza foi ao Gadis, a preguntar por el. Alí dixéronlle que non fora. Entón foi por tódalas rúas do Grove chamando: Pulgarcito! Pulgarcito! Onde estás? Ata que chegou á Siradella e alí oíu:
"Mamaaaaaa...estou dentro da barriga da vaca Tina que me comeu está todo escuro e teño moito medo (e todos tremamos có medo!).
Entón a súa nai díxolle:
"Non te preocupes, espera a que Tina faga caca!"
A vaca non cagaba, ata que botou un peido moi grande: PUUUUMMMM
Saleu Pulgarcito cheo de merda...e cheiraba...(buuuufff!) moi mal.
A súa nai levouno para casa: quitoulle a roupa, meteuno na ducha, botoulle "gel" e foino lavando de arriba abaixo ("cabeza, brazos, mans...").
Ao rematar de lavalo secouno coa toalla e botoulle colonia; entón xa cheiraba "uuuuuf!" que daba gusto.
Pulgarcito dille a súa nai.
"Vouche dar un abrazo de oso porque te quero moito (dámonos un abrazo!) e non te vou desobedecer nunca máis."
CABRITIÑOS & COMPAÑÍA
Érase unha vez unha cabra e os seus sete cabritiños que vivían nunha mansión e dedicábanse exclusivamente á especulación urbanística. No mesmo pobo vivía un lobo, que vivía humildemente nun chabolo feito de cartóns e latas. Un día pasaron por alí os 7 cabritiños, mandados pola súa nai para estudar as posibilidades de "expropiación" da pequena pero bonita parcela. Chamaron á porta e intentaron convencer ao lobo para que lles abrira: pum, pum!
-quen é?
-somos uns rapaciños de Valle-Inclán que estamos vendendo lotería de Nadal.
-e ten recargo?
-só 10 céntimos para a viaxe de Fin de Curso.
Cando o lobo se acercou á porta veu por debaixo que aquelas patas non calzaban sandalias, senón que eran as pezuñas dos cabritiños. Entón o lobo dixo:
-vós non sodes rapaciños, que tendes pezuñas!
-mira po' lobo! parecía parvo!-dixo un cabritiño.
Entón foron correndo ao Zapatazo e mercaron cada un o seu par de botas (non mercaron sandalias porque as botas estaban de saldo).
Volveron a casa do lobo coa intención de apropiarse da súa casa.
-Pum, pum, pum! soa a porta.
-Quen é?
Vaia! agora que estaba vendo o Diario de Patricia...
-somos os alumnos de Rosalía que vendemos curasáns para a viaxe de Fin de Curso.
Entón, o lobo, desconfiado, mira por debaixo da porta e ve que efectivamente son uns nenos...e cando abre a porta, os cabritiños sáltanlle enriba, pero o lobo consigue escapar. Os cabronciños...perdón os cabritiños chaman a nai dende o seu teléfono móbil de Última xeración, e aprópianse da chabola e do seu terreno. Máis tarde o lobo aparece cunha manada de lobos e recupera a súa vivenda...pero hoxendía eran uns chalés adosados.
Nas últimas noticias, según Matías Prats, os cabritiños "habían sido vistos en Marbella".

TRES PORQUIÑOS

Os porquiños fixéranse grandes e, por culpa do caras que están as hipotecas, tiveron que buscarse a vida: cada un fixo a súa propia casa.

A pequena, Lucía, fíxoa de plastilina, xa que era moldeable e fácil de facer. Aparte, como era moi desordeada, tiña todo por alí tirado e sen recoller. Pablo, o do medio, foise ao monte de Conminiño e talou uns eucaliptos, cós que fixo unha chouza. E Álex, que xa lle gustaba máis traballar, fíxoa con pedra de Porriño. Álex era moi limpo e pasaba o aspirador toos os días e limpaba todo, tiña a casa limpísima.

O lobo Lito pasou pola de Lucía e como vira todo desordenado dixo "voulle dar unha lección, isto non pode ser: soprarei e soprarei e a casa derrubarei". Como a casa era moi blandiña deseguida cedeu, pero Lucía xa saíra correndo para a de Pablo. Pablo vivía nunha chouza máis limpa que a de Lucía, pero bastante desordeada. O lob Lito chegou correndo á casa de Pablo e chamounos, pero como non saían empezou a soprar; pero a casa era máis resistente. Logo empezou a golpeala e empezou a tambalearse. Os porquiños viron que a casa corría perigo e foron para a de Álex, cuxa casa estaba impecable. O lobo soprou, golpeou, pero nada. Veu unha chimenea e colouse por ela. Pero cando entrou e xa tiña os porcos acurralados chegou a avoa porquiña Lourdes e díxolle que os deixara, que xa aprenderan a lección, que si non volvería...e poríao a limpar a el. O lobo contestoulles que xa tiña a súa casa para limpar, así que cada un quedou limpando a súa.

ONDE VAS, PATIÑO ?

Hoxe Jaime Cantizano envioulle un email a María Patiño para que fora á casa da Pantoja en busca de Cachuli. Polo camiño atopouse con Diego Arrabal; éste preguntoulle o seu destino:

-Onde vas, Patiño? e ela contestoulle:

-Vou a casa de I.P., a ver se atopo alí ao Cachuli.

Diego dille: -Non vaias por esta rúa que está en obras, vai mellor pola M-30, que chegarás antes.

Deste modo, Diego Arrabal chegou antes á casa de I.P. e cando María Patiño chegou, el xa estaba dando a exclusiva en directo para o programa de Ana Rosa, así que a María se lle empezou a inchar a vea do pescozo...e arrebatoulle o micrófono. Ela era pequena pero peleona!!!!